Het Vijfspan

De website van Joke en Lex van Eimeren over hun grootste hobby De Honden

24-04-2010 Djoek

Ik heb me vandaag weer bewezen. Ik heb de baas laten zien dat hij zonder mij veel slechter af is. Ik zal jullie even vertellen waarom ik niet meer stuk kan bij de baas. Hij had afgesproken met twee vrouwen, Hetty en Petra. En ik mocht mee. Normaal gesproken raakt de baas niet zo gauw iets kwijt en zeker de vrouw niet, maar dit keer om de haverklap raakte hij één van die vrouwen wel kwijt en moest ik er aan de pas komen om ze weer voor hem te vinden. Kruip door en sluip door ging ik na een vriendelijk verzoek van de baas op zoek naar weer zo'n verdwenen vrouw. Aan het eind van de lange lijn liep de baas dan achter me aan want ik had al gauw in de gaten dat het met zijn neus niet zo goed gesteld is. Hij kan nog geen vrouw ruiken ook al struikelt die erover. En ik, ik kan dat heel erg goed. Zelfs op kruispunten aarzelde ik niet. Ik wist waar ik heen moest en vond Hetty of Petra dan ook altijd. Op een gegeven ogenblik liepen ze met zijn tweetjes van de baas weg en na enige tijd kon ik er weer achteraan, met de baas in mijn kielzog. Ik had de geur van Hetty in mijn neus gekregen doordat de baas haar sigarettenetui onder mijn neus hield. En ja hoor ik had er op kunnen wachten, op een gegeven moment gingen de twee vrouwengeuren uit elkaar. De één naar links en de ander rechtdoor. Maar ik moest Hetty hebben en zonder aarzelen ging ik rechtsaf en na een tijdje had ik succes. De baas en Hetty gingen helemaal uit hun dak. Ik werd geknuffeld en geprezen. Uitmuntend gespeurd Djoek zei de baas tegen mij en moe maar voldaan hielden we er mee op. Onder het naar huis rijden zat ik al te bedenken wat ik allemaal tegen Boy zou gaan vertellen. Zo iets in de trant van Heb jij weleens mogen kiezen tussen twee vrouwen(geuren) en dan kijken hoe die reageert. Volgende keer weer, maar dan zal ik de baas eens voorstellen om mij eens achter een (loops) teefje aan te sturen. Kijken of die me dan nog kan bijhouden. Lange lijn of niet.

19-04-2010 Het Vijfspan

Het was een hele rare tijd de afgelopen periode. Aan de ene kant was er misschien nieuw leven door de dekking van Kira door Boy en aan de andere kant was er het naderende afscheid van Amigo ook wel door de baas "zijn grote beer" genoemd. Zijn er grotere tegenstellingen denkbaar? Wij weten het niet. Wat wij wel weten is dat er sinds vandaag een leegte in de roedel is ontstaan. De mand waar Amigo veel in lag blijft leeg. Geen hond meer in huis die je wegblaft als je aan hem komt snuffelen. Veel geblaf maar weinig wol was het, want Amigo was één van ons en buiten het wegblaffen deed hij ons geen vlieg kwaad. Dat wisten we, dus trokken we ons er niets van aan. Hij hoorde er helemaal bij, want als de baas of de vrouw thuiskwamen stond hij midden tussen ons in te dringen om er maar vooral zeker van te zijn dat hij ze als eerste kon verwelkomen. Als we weggingen stond hij midden tussen ons in te dringen om maar als eerste de auto in te kunnen. Als we een kat zagen deed hij volmondig mee om met imponerend gedrag die kat aan te pakken. Kortom hij was één van ons en we waren net als de baas en de vrouw verknocht aan hem. Wij noemden hem liefkozend onze brombeer. De vrouw en de baas zijn vandaag helemaal uit hun doen. We zagen ze met Amigo weggaan en ze kwamen zonder hem terug. Ook bij het eten vanavond was hij er niet bij. Vreemd om die lege plek te zien naast Boy. Ook vreemd om Djoek zonder Amigo alleen in de kooi van de auto te zien zitten. We zien tranen in de ogen van onze baasjes en we hebben door dat dat met het afwezig zijn van Amigo heeft te maken. We horen ze praten over de rainbowbridge. Wat dat is weten we niet maar we voelen het wel aan. Ze zijn verdrietig en met hen, ook al begrijpen we het niet helemaal, treuren wij mee om het verlies van ons lid van het Vijfspan. Amigo net als de baasjes vergeten wij je nooit.