17 november 2010 Djoek

Het begint nu toch wel spannend te worden. De tijd van zorgeloos door de wereld stappen is voorbij. Mijn eerste kinderen zijn uitgevlogen en binnen een paar weken zijn er weer twee nieuwe nesten met kleine Djoekjes op de wereld gezet. Dat stemt tot nadenken. De verantwoordelijkheid drukt zwaar. Heb ik er wel goed aangedaan? Is de wereld er wel klaar voor? Dat zijn zo van die vragen die door mijn hoofd spelen. Als ik er lang bij stil sta dan slaat de twijfel toe. Maar dan hoor ik weer van die enthousiaste verhalen van mijn baas hoe leuk die kinders van mij zijn en leest de baas de berichtjes voor die hij krijgt van de nieuwe baasjes. Ze zijn stuk voor stuk blij met mijn kinderen en dan krijg ik een warm gevoel van binnen. Dan twijfel ik niet meer maar dan weet ik dat ik er goed aan heb gedaan en kan ik opgelucht weer verder met mijn drukke bezigheden en met mijn dagdromen. Dan weet ik weer wat ik belangrijk vindt. Daar ga ik voor. Zorgen dat als die anderen bij het uitlaten een speeltje in de bek hebben ze deze in een zo kort mogelijk tijd kwijt zijn. En wel in mijn bek, want als er een snel is in het afpikken van speeltjes dan ben ik dat wel. Ik ben er in gespecialiseerd zal ik maar zeggen, Opletten of Boy of Songan ergens stil gaan staan om aan te ruiken. Dan leggen ze even onnadenkend hun speeltje neer en hup daar ben ik dan als een ODH tje uit een doosje, zo snel als het licht, verschijnend uit het niets en grijp ik mijn kans en hebben zij het nakijken. Ook dan ben ik weer trots en loop ik goed zichtbaar rond met de buit in mijn bek. Maar heel af en toe denk ik dan toch ook weer aan mijn kinderen. Is dit afpikken echt belangrijk? Moet ik me hier druk over maken. En dan tenslotte denk ik. Ik ben een hond, ik ben een ODH, ik hoef niets te vinden. Ik kan zorgeloos door het leven gaan. De zorgen laat ik wel aan mjn baas over. Dat is een mens en mensen maken zich volgens mij alijd zorgen over alles en nog wat. En met die wetenschap stap ik dan verder door het leven, al mijmerend over alle pleziertjes die mij nog te wachten staan. Het leven als Djoek is zo gek nog niet. Heerlijk toch om zo door het leven te kunnen gaan? Jaloers op mij? Had je maar een ODH moeten zijn.

05 november 2010 Djoek

Tjonge jonge. Vandaag hoorde ik van de baas dat Valley drachtig is. Niet dat ik er van sta te kijken hoor. Dat ben ik inmiddels wel gewend. Maar het blijft leuk om te horen. Ik loop er door naast mijn schoenen zal ik maar zeggen. Vooral richting Boy. Want die mag dan al twintig nazaten hebben, nog even en ik ben dat aantal voorbij gestreefd. Want volgens de dierenartsen zijn Mojca en Valley allebei drachtig van een nest van meer dan acht puppen. Niet dat dat belangrijk is hoor. Het gaat niet om de kwantiteit maar om de kwaliteit. En Boy heeft prachtige kinderen. Songan die bij ons in de roedel leeft is er een van. En het is werkleijk een prachtkerel geworden. Hij is zo mooi (en vriendelijk) dat er nu al belangstelling voor hem is. Er schijnt een teefje al een oogje op hem te hebben. Maar dat mag allemaal wel zijn. Ik heb de foto's van de kinderen van Nyrvana en mij bekeken en die zijn schitterend. En dan bedoel ik niet de foto's maar mijn kinderen. Op zijn tijd lees ik over de schouder van de baas mee op zijn computer en dan zie ik hele leuke reacties van de nieuwe baasjes. Kijk daar ga ik van glimmen. Nog even en de wereld kan niet meer mooier worden. Allemaal kleine Djoekjes. Dat is iets om over te dromen en dat ga ik nu ook doen want ik moet mijn krachten sparen want je weet maar nooit.